Aklıma bir şey geldi

Evet, sıkıntı benim peşimi bırakmazsa ben de onun peşini bırakmam diyerek –peş ne demek acaba- bakınmalara devam ettim. Ve “A philosophy of Boredom” isimli şahane bir kitaba rastladım ve heyecanla okumaya başladım. Lars Svendsen isimli Norveçli bir felsefecinin sıkıntıdan yazdığı bir kitap, Norveçli olması şaşırtıcı değil tabi. Herhalde orada yaşasam varoluşumun boşluğunu katbekat (nasıl yazılır bu?) daha derinden hissederdim diye düşündüm. Fakat sonra fikrimi değiştirdim. Norveç’te her şeyin fazla düzgün, fazla durgun, fazla aynı olduğunu düşünürsek, burada da aslında hep aynı karmaşıklık, hep aynı saçmalık, hep aynı kalp ağrısı.. O kadar çok akıl almaz olay oluyor ki bunlar da bir noktadan sonra anlamını yitiriyor. Şaşırmıyorsun, kalbin bile ağrımıyor artık.. Ne acı. Kayıtsızlaştırıyor bu ülke bizi. Keşke sıksa, ama artık sıkılamıyoruz bile o  kadar taşmış umur, hiçbir şey umrumuzda değil gibi. Kendi derdimize bakıyoruz, aradan sıvışmaya çalışıyoruz. Nasılsa birkaç vicdanlı var diyoruz, onların yazılarını ve konuşmalarını kaçırmıyoruz, onları dinleyip kalbimizi ağrıtmaya çalışıyoruz. Kalbin ağrımasıyla beraber bir suçluluk, bir boşluk ve evet, sıkıntı...  

Neyse ben konuma geri döneyim. Bu ülkenin  bana hissettirdiklerine yakında geri dönerim. Şizofrenik beynimi bir konuya odaklamak çok zor. Ama zaten bu yüzden bu blogu yazıyorum, koşulsuz kuralsız yazabilmek için. Zaten bir kişi okuyor, o da beni anlar, kabul eder her şekilde.  Neden ona mail atmıyorum bu yazıları diye sorasım geldi kendime şimdi, madem bir Curci okuyor... Kafamda yalandan bir ‘audience’ oluşturabilmek için. Evet bunun için. Bir de tabi blogger olmak güzel şey. Maillerime dönüp bakmıyorum ama bloguma bakarım ilerleyen zamanlarda. Gelecekteki nedenmeli ile konuşmak için güzel fırsat. Ve yine konudan sapıyorum.

Belki de bu entry’nin bir konusu olmaması lazım. Evet belki de konuya giremeyen bir yazı olması lazım bunun. Bu fikir hoşuma gitti. Böyle bir yazar olsa, olayı bu olsa. Hep bir konudan bahsedeceği sözünü verip sonra daldan dala atlayıp bir türlü konuya giremese. Konusu bu olsa. Severdim onu. Virginia Woolf’u sevdiğim gibi. Ama zorlanırdım doğallığına inanmaya.. Bilinç akışının farkına vardığın anda yada bilinç akışının bilincinde olduğun anda onu ister istemez yönlendirmeye başlamaz mısın? Akış bozulur sanki. Mesela ben, tamam bu yazının konusu olmasın dediğim anda, akışım tıkandı. Sıkıntı konusuna geri dönmek istemeye başladım. Yani aslında neyi engellemeye, bastırmaya çalışırsam o dışarı çıkmaya çalışıyor. Yazının başında “sıkıntı” dışındaki konuları engelleyip sadece bahsedeceğim sıkıntı kitabına odaklanmaya çalışıyordum... Ne olduğunu gördük, sıkıntıya teğet geçen şeylerden başlayıp Virginia Woolf’a kadar geldik. Şimdi de, tamam, sıkıntı hakkında yazmayacağım dediğim anda beynim sıkıntı üzerine düşünmeye, hakkında yazmak istemeye başladı. Şimdi de bunu engellemeye çalışıyorum. Ne biçim bir organ yahu.

Demek ki neymiş onunla inatlaşmayacakmışız. Bırak ne istiyorsa yapsın manyak, sen de bir rahat et, arkana yaslan ve izle. Ama, şimdi benim yaptığım gibi, evet bunu yapıcam, tamam sustum, hadi ne diyeceksen de, ne yapacaksan yap, hadi hadi! diye de gaza gelmemek lazım, onu zorlamamak lazım. Hiçbir şey demeden, ona gerçekten karışmadan izlemek lazım. Anam, Eckhart Tolle’e doğru gidiyorum. Beynim onun düşünceleriyle dolu ama onun hakkında yazmaya hazır hissedemedim bir türlü. Onun söyledikleri anlatılmaz yaşanır, belki de gerçekten yaşamaya başladığım zaman bahsedeceğim ondan diye düşünüyordum. Ama ben farkında olmadan beynim bahsetmeye başlamış bile. Hem de kendi algısıyla. Tolle’un aslında sayfalarca anlatmaya çalıştığı şey bu: Beynini rahat bırak, ne istiyorsa yapsın o, sen bak sadece, ne olursa olsun, ne getirirse getirsin başına, inatlaşma, karşı koyma, yargılamadan yaşa. Her şeyin geçici olduğunu bil. Yargılama, iyi ve kötü laflarını pek kullanma, gerek yok onlara, yaşa işte. Neden bu kadar zor yargılamamak, direnmemek, sadece yaşamak. Neden böyle zor? Bak bu şimdi buradan çok güzel moderniteye, oradan da sıkıntıya bağlanır bu yazı. Beynim yine bildi işini. Döndü dolaştı sıkıntıya geldi. Ben artık bir şey demiyorum ona. O yazıyor, yargılamıyor kelimelerini, cümlelerini, üslubunu, dağınıklığını. Sadece yazıyor. Akıyorum. Beraber akıyoruz.

Tolle’un bahsettiği aydınlanmayı yaşıyoruz beraber. Bir amacımız yok, ulaşmak istediğimiz bir yer yok. Sadece yazıyorum. Amaç diyince Conway geldi aklıma. Belleğin olayları kaydedişini bile amaç odaklı buluyor (bunu anlatırım sonra- hatta tamam sıkıntı’ya geçmeden önce ilk blog entryim bu konu üzerine olacak). Ve haklıdır da, amaçlarımızla yaşıyoruz. Burada büyük amaçlardan da bahsetmiyorum. Mesela, şu anda bilinç akışına kapılmamış ve aydınlanmamış olsam bu yazıyı bitirmeye çalışacaktım. Bilinçli olarak olmasa bile, aklımda tek bir resim olacaktı: bu yazıyı bloga post ettiğim an. Halbuki şimdi anı yaşıyorum. Sadece yazıyorum, sonunu düşünmeden. Aklıma yine bir şey geldi, çok şaşırtıcı değil mi?

Geçen bir belgesel izledim, hatta belgesel bile değildi çünkü bir amacı yok gibiydi. Sadece insanları, toprağı, müziği, her neyse işte, gösteriyordu. Bir şey öğretmeye çalışmıyordu, akıp gidiyordun izlerken. Bu filmi süper ev arkadaşımın süper hocası, müzikolog şahsiyet çekti ve izletti. Konusunun ne olduğundan bile bahsetmek istemiyorum, aklımda bir sahne kaldı ve bir türlü gitmedi.

Adam, elinde sazı köyünden şehre inecek, arkadaşlarıyla çalacaklar, söyleyecekler, adamın deyişiyle “yarenlik” yapmaya gidiyor. Yoldan geçen bir traktöre biniyor, hemen sazını çıkarıyor. Başlıyor çalmaya. Fakat tabi araç traktör, yollar toprak, sallanıyor, adamın ellerini titretiyor. Yavaş, diyor, yavaş. İşte bu yavaş dediği an gitmiyor aklımdan. Çok önemli bir şey var orada. Adamın aklında arkadaşlarıyla buluşmak yok, nereye gideceği yok, zaman yok. Sadece o traktörde olduğu an var, sazını tıngırdatmak istemesi var. Başka da bir şey yok. Sorarım, bu adamın sıkılması, varoluşun boşluğunu hissetmesi mümkün müdür?

Sıkıntı bize ait, biz bloggerlara, biz modern, biz akamayan insanlara. Akmak ne güzel bir eylem oysa. Hatta bir eylem bile değil. Bu yüzden güzel zaten, yaptığın değil, başına gelen bir şey. (Birden, değiştirildiği için nefret ettiğim soyadımı sevmeye başladım şimdi.) Bunu anlayacak o kadar az insan var ki çevremde...  Hayatı kaçırıyoruz kardeşim, akışa kaptıramıyoruz kendimizi. Ne hıyarız.

Sürekli bir sömürme halindeyiz. Benim en çok sömürdüğüm şey bilgi. Kitaptan kitaba geçip, makaleden makaleye, gazeteden gazeteye... Halbuki böyle olmak zorunda değil. Akmak istiyorum, kitaptan kitaba akmak, bir şeyi okurken yaşamak, yavaş yavaş, tadını çıkara çıkara, üzerinde düşüne düşüne, yaza yaza. Saate bakmak istemiyorum. Benim olan, sahibi olduğum tek şey, bu an, şimdi, olsun başka da hiçbir şeyim olmasın. Zaten başka neyim olabilir ki, şimdi’ye sahipsem her şeye sahibim. Sömürme hali... Ne acı.. Kitapları, filmleri, insanları, doğayı..... Her şeyi sömürüyoruz.

Canım hafiften sıkkın..  Neymiş, para kazanmak lazımmış, neymiş, iş arıyormuşum ve bu düşündüğümden daha uzun bir süreç olabilirmiş, neymiş, insanlardan durmadan yardım istememi, peşlerinden koşturmamı gerektiren bu anketler bitmiyormuş, neymiş,  bu tez nasıl bitecekmiş, neymiş, tezimin amacı da amaç mıymış, neymiş, spor yapmak istiyormuşum da neresinden tutacağımı bilemiyormuşum, neymiş, insanlığa hiçbir faydam yokmuş, neymiş, beraber gibi olduğum adam bana istediğim şekilde davranmıyormuş.... Ne de boş tüm bunlar, ne gereksiz. Şu aydınlanma anımda, hiçbiri umrumda değil. Hepsi geçici, hepsi fazla dünyasal. Halbuki galaksiler var. Lan galaksiler var lan. Ayrıca güneş öyle sandığımız gibi doğup batan bir şey değil, bir çıkıp dışarı bak. Bir kendinden çık. 

Küfredesim geldi durduruyorum kendimi. Ben öfkelenince küfretmem, eğlenirken küfrederim ayrıca. Ama aklıma gelen hiçbir küfür feminist ve hümanist kimliğimle bağdaşmıyor. Söylemesine söylerim de yazmayı yakıştıramadım kendime. Ama şu an kendiliğimi hissetmiyorum, doğru ve yanlış yok, akıyorum. Küfredebilir miyim bu durumda? Offf yapamıyorum, işin yoksa küfür yarat şimdi en baştan.

Aklıma yine bir şey geldi. Lisedeyiz kütüpanedeyiz, bir arkadaşla ekşisözlük okuyoruz. Başlığı tam hatırlamıyorum, yaran küfürler ya da en yaratıcı küfürler falan gibi bir şey. Gerçekten çok yaratıcı şeyler var, yok ananı şöyle döndürürüm böyle bilmemne yaparım, falan da filan, uğraşılmış küfürler. Sonra bir entry’e rastgeldik, entry şu:  Kulak.  Hayatımda duyduğum en güzel küfrü, işte o kütüpanede ses çıkartmamaya çalışarak içimize doğru kahkahalar attığımız anda duydum. 

E hadi bitsin artık burada. Çok önemli işlerim var bugün, birini mutlu edicem.

Varoluşun dayanılmaz boşluğu: Sıkıntı

Yepyeni bir gün başlamaktaydı. Aslında çoktan başlamıştı da kendisi arkasından koşturup yakalamaya çalışıyordu. Herkesin beklentileri vardı kendisinden, buna kendisi de dahildi. Ama o oynamak istemiyordu. Sıkılmıştı, hep aynıydı. Oyunlar aynı, dinamikler aynı, kendisi aynı. Yok olmak istiyordu. Uzaklaşmak istiyordu, kendisinden çıkmak istiyordu. Hiçkimseyi sevmiyordu, hiçkimse de onu. Zaten sevmek neydi ki? Edebiyatına da girmek istemiyordu. O da aynıydı. Hızlı mı yaşamıştı? Yoksa daha hiçbir şey yaşamamış mıydı? Neden siyah ve beyazlardan oluşmak zorundaydı ki hayatı?

Derken... 

Sıkıntı üzerine odaklanmaya karar verdim. Sanırım uzun bir süre de buna devam edecek gibiyim. Tabi bundan da sıkılmazsam.

Evet ben sıkılgan bir insanım. Neden bilmiyorum. Kendimi bildim bileli sıkıntı içindeyim. Bu durum çok canımı sıktığında, çok zekiyim ondan, evet ondan ondan, diyip geçiştirmeye çalışırdım. Evet sıkılmaktan bile sıkılıyorum, böyle bir uyuzum. Ama artık zeka’dan kaynaklandığına bile inandıramıyorum kendimi.  

Aklıma sıkılma anılarım gelmeye başladı. Şu aralar nedenini anlayamadığım bir şekilde –ama tabi ki üzerine teorilerim var- aklıma istemsiz anılar geliyor. Yine türkçe diyince çirkin gibi geldi, ama çok kullanırsam güzelleşebilir. Bu istemsiz anılar konusu da uzun zamandır araştırmak istediğim ama herhalde yine sıkıntıdan araştıramadığım bir konu. Bu blog sayesinde belki yaparım bunu kim bilir. Neyse, aklıma her nedense, 14 yaşındayken Los Angeles’ta yaşayan teyzem ve kuzenlerimi ziyarete gittiğim bir gün geldi. Hep beraber teyzemlerin bir arkadaşının bol kedili evine gidişimiz, kuzenimle beraber evdeki çocuğun odasına gidip onun kedili fotoğraflarına bakışımız. Hikayesi olmayan fotoğraflara bakmaktan ölmek istercesine sıkıldığımı fark edişim, bu sırada benden 3 yaş büyük olan kuzenimin çok eğlenmesi falan filan. Neden anlattım ki şimdi, sanırım bu istemsiz anılar’ın bir özelliği de bünyeden bir an önce çıkmak istemeleri. Araştırırken buna da baksam iyi olacak. 

Sıkıntı ve Ölüm

Ama bunu yazarken fark ettim ki, sıkıntı ve ölüm birbirine çok yakın kavramlar,  “ölmek istercesine sıkıldım” demişim farkında olmadan. Gerçekten de öyle. Sıkıldığım zaman yok olmak istiyorum. Sıkıntı’nın kendime göre tanımını yapsam, şu çıkar: Varoluşun anlamsızlığını, boşluğunu en derinden duyumsamak. Evet aynen bu. Dolayısıyla ölümü çağrıştırması da o kadar garip olmasa gerek. Herhalde bunu benden önce aynen bu şekilde duyumsayan olacak ki, böyle bir karikatür çiziktirebilmiş.

Neden?

Neden sıkılırız? Peki neden bazı insanlar daha yatkındır sıkıntıya? Sıkıntı aslında yararlı bir hissiyat mıdır, harekete mi geçirir? Yoksa depresyon ve motivasyon düşüklüğüyle bağlantılı, adamı zincirleyip yere çakan bir şey midir? Nedir? Ne değildir?

Sıkıntı’nın işe yarar bir hissiyat olabileceği fikrinin aklıma ilk gelmesi, sol gözünün bittiği küçük kırmızı alanda siyah bir noktası olan, en az o siyah noktanın varlığı kadar garip ama bir o kadar da hepimiz kadar sıradan olan bir zatın bana enfes ve şahane bir filmi izlettirmesiyle oldu. The Trotsky. Uzun zamandır gördüğüm en tatlı ve en süper karakterli bir baş kahramana  sahip olan bu filmde sürekli karşımıza apathy vs. boredom kavramları çıktı. 

Bu kavramları birbirleriyle çarpıştırırken ve sürekli içimden, hayır, hayır kayıtsız değiliz, sadece sıkıldık, bu yüzdendir kıçımızı kaldıramayışımız derken, sıkıntı, evet sıkıntı, lütfen sıkıntı olsun, derken... İşte bunu derken fark ettim ki sıkıntı güzel bir his. Umursamazlık değil, sadece umursayabileceğimiz objeyi ve nasıl umursayacağımızı bilemeyişimiz.  Bilememenin verdiği sıkıntı illa ki gebedir keşfe. 

Psişe'nin üç gücü: İd, Ego, Superego

Sigmund Freud’un psikanalitik kuramının temelini oluşturan id-ego-süperego üçgeninden içimden geldiği gibi bahsetmek istedim.  Bu teoriyi ilk 16 yaşımdayken duymuştum ve pek hoşuma gitmişti.  Bir şeylere isim koymak, sözel olarak tanımlamak neden bu kadar rahatlatıcıdır? Bu da başka bir yazının konusu olsun.

Neyse, o zaman Freud’un bu kişilik teorisini öğrendiğimde üzerimde rahatlatıcı bir etkisi olmuştu. Şimdi de, benim süperegom çok fazla çalışıyor yahu, dediğim zaman vaziyetimi kulaklar önüne serdiği için rahatlıyorum.

Şimdi, yine süperegom iş başında, bır bır bır konuşuyor, yazmamı engellemeye çalışıyor:  Ne saçma laflar ediyorsun öyle, bir kere kulaklar önüne değil, gözler önüne serilir, bence sen bi bırak yazmayı, zaten herkesin blogu var, herkes kendini anlatma derdinde ve bunu senden çok daha iyi yapanlar var, sen anlatcan da n’olucak... vıdı vıdı vıdı.
Bu yazının geri kalan bölümünde her süperego sesi duyduğumda  “(vıdı)” ibaresini yapıştırmaya karar verdim.

Egom zavallı ne yapacağını şaşmış bir şekilde sağlam durmaya çalışarak bana, hayır, diyor:  Sen dinleme onu, hem sen kulaklar önüne sermek lafını, “şey”lere isim takmanın, sözelleştirmenin ne kadar rahatlatıcı olduğundan dem vururken kullandın, çok da yerinde oldu bence. (vıdı) Ayrıca, herkes kendini anlatma derdindeyse eeeeee sana ne bundan, sen de onlardan birisin işte, senden iyi yazan varsa var, ne olacak yani, nedir bu narsistlik, bu en iyi  olma çabaları. Sen de kendi halinde, sıradan bir insansın işte. Hem de hep daha iyi olmaya çalışan bir insansın, başka bir şey olman lazım değil, iyisin ya (vıdı) iyisin. (vıdı)

İşte içimde dönen kavgaların, çatışmaların, dramaların en hafifinden bir bukle. (vıdı) İşte bu yüzden Freud’un bu teorisini seviyorum. Adam demiş, zaten böyle, budur yani.  İnsan  dediğin başlıbaşına bir dramadır. Garipsenecek de bir durum yok, paniğe gerek yok.    

Evet, devam ediyoruz. Kendinden bahsederken neden çoğul şahıs kullanır insan? Belki de içindeki bu üç gücü hissettiğinden deyip bağliyim. Freud’a göre psişe (psyche) bu üç gücün, yani id, ego ve superego’nun birbirleriyle etkileşiminden oluşmakta. Bu üç güç farklı bilinç seviyelerinde işliyorlar. İd tamamen bilinçdışında işliyor. “İd” doğduğumuzda varolan tek güç ve bizim temel yapıtaşımız, psişik enerjimizin kaynağı,  ilkel ve sezgisel (instinctual) davranışlarımızın yönlendiricisi.  Onu kişiselleştirecek olursak şımarık bir çocuğa benzetebiliriz.  Haz ilkesi (pleasure principle) üzerinden işliyor, yani arzu ettiği ya da ihtiyacı olduğu şeyi hemen, şimdi istiyor. Koşullar, gerçeklik, imkanlar, uygunluk vs. , bunlar umurunda değil, ‘istiyorum da istiyorum’ diye tutturuyor. “İstiyorum öyleyse varım” diye özetlenebilir. Eğer ihtiyaçları anında karşılanmazsa anksiyete ve gerilim yaşıyor, bunu da istenilen şeyin zihinsel imajını yaratarak çözümlemeye çalışıyor (primary process). Yani, geçen yazıda bahsettiğim gözümün önünden gitmeyen ve beni uyutmayan hayallerimin sorumlusu.

Ego ise, id’i idare etmeye çalışan ebeveyn. En zor görev onun. Sürekli id’e ayar çekmekle ve gerçek dünya ile baş etmekle sorumlu. İd’in isteklerini gerçek dünyada sosyal olarak kabul edilebilir şekilde, uygun zamanda ve yerde gerçekleştirmeye çalışıyor. Her üç bilinç seviyesinde de işliyor: bilinçaltında, bilinç öncesinde ve bilinçte. Haz ilkesiyle işleyen id’in tersine, gerçeklik ilkesi (reality principle) ile işliyor. Bir işe girişmeden, davranışının getirilerini ve götürülerini hesaplıyor. Mesela, id “açım” diye bağırırken ve id yanından geçen adamın sandviçini almak isterken, ego bunu engelliyor ve mantıklı bir çözüm getiriyor. İd’in hayalini kurduğu zihinsel imaja gerçek hayatta denk düşen bir nesne bulmaya çabalıyor. 

Süperego, yani başımın belası ise en son gelişen parça. Freud’a göre süperego 5 yaşından itibaren gelişmeye başlıyor. Bu da ego gibi tüm bilinç seviyelerinde aktif. Aileden ve toplumdan öğrendiğimiz ahlaki standartların, değerlerin, ideallerin içselleştirilmiş hali. Bu, id’i ve ego’yu kontrol etmeye çalışıyor, hele benim durumumda kontrolü baya eline geçirebiliyor. İd’in kabul edilemez olsan isteklerini bastırmak  ve ego’nun da hareketlerini gerçeklik ilkelerine göre değil ideal standartlara göre ayarlaması için uğraşıyor. Başarısını, kendi kendini kınama (self-reproach) ve suçluluk hislerine borçlu. Yani çocukken, daha süperego gelişmemişken, yaptırım sadece dışarıdan gelen cezalar iken, kurallar içselleştirildikten sonra yaptırıma suçluluk ve kendinden tiksinme duyguları da ekleniyor. Ve böylece süperego senin “ideal” bir şekilde davranmanı sağlamaya çalışıyor.

Freud’a göre sağlıklı olmak için bu üç gücün dengeli olması lazım. Bunun içinde aslında, egonun sağlam olması, diğer aklı 5 karış havada olan diğer iki tipi idare etmesi lazım. Buna da “ego strength” diyor, ego’nun bu iki hayalci ve zıt gücün varlığına rağmen çalışma kapasitesi. Ego’n güçlüyse sen de güçlüsün. Freud’u esas alırsak, bu ego lafı çok yanlış kullanılıyor. “Çok egolu bir insan” denir mesela sürekli pohpohlanmak ihtiyacında olan kibirli insanlara. Halbuki, ego’su sağlam olan insanın böyle şeylere ihtiyacı yoktur, onları severiz, sayarız. Bu durumda,  “Çok id’li bir insan” demek daha doğru olurdu sanki illa bu jargonu kullanacaksak.

Bir de, şunu eklemek isterim. Böyle üç parça şeklinde anlattım hep, ama aslında bunların beyinde temsil edildiği üç ayrı bölge gibi bir şey yok. Freud bu konuda tam olarak ne diyor bilmiyorum açıkçası, şimdi merak ettim kendisi ne kadar dualist bir insandı acaba? İşte yazmak bu yüzden güzel, bilmediğin birçok temel şeyin farkına vardırıyor. Mesela Freud’un bu mind-body mevzusu üzerinde nasıl bir tavır takınacağını tam bilmemek çok ayıp, diyor süperegom şimdi. Bu arada uzun süredir vıdı’lamamış, aferin ona. Neyse, bunu bildiğim zaman burada yerini alacaktır.

Sevilmek için

Evet. Artık bu blog haltına başlıyorum. Kendime söz vermiştim. Bu hafta bir kitap okuyacak ve onu review edecektim blogumda. Fakat bunu yapamadım işte. Okumayı planladığım kitabın dün ilk 2 sayfasını okudum. Ama artık şu süperego hıyarını bir kenara bırakıp biraz da idle takılmak istiyorum. Bunu gerçekten yapabilsem olmak istediğim insana baya yaklaşırdım. Neyse, en azından numara yapabilirim, ‘id’imi önemsiyormuşum, onu hapsetmiyormuşum gibi yapabilirim yani.

O zaman açık konuşayım, madem superegoyu bir kenara koyduk, açık konuşmak lazım. Evet efendim, ben yıllarca kendimi, yazamıyorsun, hiç olmuyor, vıcık vıcık, çok yapmacık oluyor diye diye yemiş bitirmiş bir tipitipim. Bu yüzden de yazabilen insanlara acayip bir saygı ve sevgi duyup, onları idealize edip, bir yandan da kendimi aşağılayıp, böcekleştirdim. Ama şimdi, ne olursa olsun yazmaya karar verdim. Bunu yapmamın da tek nedeni var aslında. Sevilmek. Evet kardeşim, açık açık söylüyorum, amaç: Se-vil-mek. Ve bence aslında herkes de bunun için yazıyor. Ya da, ne yapıyorsa herkes bunun için yapıyor. Neyse konu ben’im şu anda, bu sefer kaçmak yok. Ben kendimi sevmek için ve onun bunun beni sevmesi için, beni duyması, görmesi için yazıyorum bunları. Özelikle de idealize ettiğim süperego temsillerimin –yani aslında yine kendimin- beni sevmesi için yapıyorum bunu. Haydi hayırlara vesile olsun.

Benim küçüklüğümden beri bir fantazim var. Evet, hala da var. O gözümde büyütüp, tanrılaştırdığım insanların beni bir yerlerde okumasını, iç dünyamın ne kadar deli olduğunun farkına varmalarını isterdim. Bunu delilercesine isteyip, bunun hayallerini kurup-bozup-tekrar kurup, bir yerden sonra hissettiğim eziklik nedeniyle bu hayalleri savmaya çalışır, artık uyumak ister ama gözümden gitmeyen imajlardan dolayı uyuyamazdım. Şimdi biraz büyüdüm, kaçabiliyorum beni rahatsız eden şeylerden, artık uyuyabiliyorum, rüyalarımda da ne oluyorsa oluyor işte.

Bir de, işte bak, yazmaya başladım. Aslında artık kimseyi o kadar büyütme ihtiyacı da duymuyorum zaten. Arada oluyor yine. Mesela, R.. R. karşıma çıktı çıkalı, süperego işkencesi altındayım zaten. Belki bu blogun bir nedeni de o. ‘Belki okur’ düşüncesi. Bir yandan da okumasını istemiyorum o ayrı. Yazımdaki imla hatalarını, çocukluklarımı, kendi içimden çıkamayışımı, dünyaya ne kadar ilgisiz kalabilip bencilleşebileceğimi görecek... Aman neyse, kim ne görürse görsün, ben artık kendimi görmek istiyorum, kendimi dinlemek, bir rahat bırakmak istiyorum.

Kıskandığım diğer insanlar gibi.

Yazabilen insanları kıskanıyorum ve onlara acayip gıcık oluyorum aynı zamanda. Çünkü onların kendilerini önemsediklerini, kendilerini engellemediklerini, kendilerine benim gibi dışarıdan bakıp bakıp aşağılamadıklarını, kendilerini fazlasıyla onaylandıklarını düşünüyorum. Ama yazdıkça aslında bunun böyle olmayabileceğini de görüyorum.

Her şey 15 yaşımda başladı, kendimi mahvetme sanatıma gerçekten başladığım yaş. O zaman cevabından tam emin olmadığım soruları tamamen boş bırakmaya başladım. Tam cevabı bilmiyorsam konuşmaya hakkım yoktu.

Ama bu gerzek kognitif sistemim yavaş yavaş değişmeye devam ediyor. Siyah ve beyazların arasına griler eklemeye başladım. İyileşiyorum, yazdıkça da daha iyi olucam.

E haydi o zaman. Başlasın bu yolculuk.